Ooit waren er zes molens in de polder
De Molenweg. Die naam klinkt zo vertrouwd in de oren voor de Wieringerwaarders. Je rijdt langs de begraafplaats, dan verderop het bekende tankstation, vervolgens de Watertoren en dan aan het eind, aan de rechterkant het oude stoomgemaal en links een trotse molen. De Korenmolen. Even iets verderop staan drie huizen aan de overkant van de weg. Op één van die huizen – het voormalige café Keurig – prijkt de naam ‘Driemolens’. Buurtschap De Driemolens, ontstaan in 1741.
Korenmolen De Hoop is de enige van de drie molens, die over is. Maar voordat het buurtschap ontstond, waren er meer molens. Vijf welgeteld. Drie stonden dicht bij elkaar, het buurtschap met de drie molens, café en enkele huizen.
Maar we beginnen in 1613, vlak na de droogmaking van de polder. Er waren vier molens voor de waterhuishoudens, namelijk:
- De Nieuwe Molen, met molenaar Pieter Alberts.
- De Zuider Kleine Molen met molenaar Corn. Adriaansz.
- De Noorder Kleine Molen, met molenaar Claas Adriaansz.
- De Grote Oude Molen, met molenaar Adriaan Jansz.
Er werd in dat jaar 1613 nog een vijfde bij gebouwd. Die molen stond een beetje apart. De molens pompten het overtollige water uit de polder in de uitgestrekte boezem (kanaal) waar het water werd opgeslagen en uiteindelijk geloosd in de Zuiderzee. De vijf molens konden de bemaling goed aan, maar in de loop der jaren was er nog een extra molen, een strijkmolen nodig, om als de buitenwaterstand te hoog was, de kolk toch te kunnen afmalen op de zee.
De Westerstrijkmolen, de huidige molen De Hoop, werd gebouwd en begon in 1742 met de bemalingstaak. Er was nog een tweede strijkmolen nodig en die kwam er in 1747. Eén van de oude molens werd in datzelfde jaar gesloopt, zodat er vier ondermolens en twee strijkmolens het werk deden.
Nog even voor alle duidelijkheid: een strijkmolen strijkt als het ware het water weg van de ene boezem naar de andere. Een hulpje van de watermolens zogezegd.
Eén van de vier ondermolens vloog in 1783 in de fik, sorry, brand en werd niet meer herbouwd. Dat was niet nodig, want de twee nieuwere strijkmolens konden toch al het werk, aangeleverd door de ondermolens, niet aan.
De tijd stond echter niet stil. Industrialisatie, nieuwe technieken, stoomgemaal…. De eerste goed werkende stoomgemaal was reeds in 1825 bij Gorinchem gebouwd. Grote stoomgemalen zorgden onder andere voor de drooglegging van de Haarlemmermeer. Ook Wieringerwaard ontkwam niet aan de vernieuwingen. Het stoomgemaal kwam er in 1871, en maakten de molens overbodig voor de waterhuishouding.
Westerstrijkmolen De Hoop werd vervolgens voor 1005 gulden verkocht aan Posch en werd een korenmolen die tot 1927 als zodanig bleef functioneren. De molen was inmiddels al in 1880 verkocht aan Cornelis Rezelman. Cornelis schafte hem aan voor zijn zoon Jan. De molen bleef in de familie tot 1961. Daarna werd de molen verkocht aan de coöperatieve maalderij De Ster in Barsingerhorn.
Maar nu? Er is het een en ander veranderd. Hollands Kroon is nu eigenaar van de molen en Stichting De Hoop verzorgt de exploitatie. Er is een team van vrijwillige molenaars en de molen is elke woensdag te bezoeken. De korenmolen heeft ook een eigen website met informatie over de geschiedenis, de molenaars en het huidige gebruik.
Wie meer wil weten over de korenmolen, moet vooral eens kijken op de volgende site:
Er zijn meerdere websites die informatie bieden over de geschiedenis van de molens. Met name de volgende website:
Meer info over het stoomgemaal is onder te vinden op de volgende website: