Onlosmakelijk verbonden met de ijsclub

Felicitaties voor voorzitter Jan Woudenberg bij de viering van het 100-jarig bestaan van ijsclub Wieringerwaard en rechts de Mockin’ Birds met trompettist en bandleider Jan Woudenberg.

Woudenberg. Een plaats in midden Nederland. Daar woonden voor veel Nederlanders verre voorouders. Dat geldt bijna zeker ook voor Jan Woudenberg uit Wieringerwaard. Een naam die voor veel polderbewoners een begrip is. Wie op een ijsbaan wil schaatsen kan lid worden van ijsclub Jan Woudenberg. En wie in Wieringerwaard van muziek en gezelligheid hield, ging naar een zaaltje waar de Mockin’ Birds speelde. Met trompettist en bandleider Jan Woudenberg. En ja, als we nog verder terug gaan in de tijd, weten we ons ook nog een café Woudenberg te herinneren. In Nieuwesluis. Een café dat ooit eens Zeezicht heette. Uitzicht op de Zuiderzee. Alweer honderd jaar geleden…

Jan Woudenberg, daar gaat dit verhaal over. Een grote naam voor de oudere Wieringerwaarders. Een man van de gezelligheid, van muziek, én van het ijs. Hij was vijftien jaar voorzitter van de ijsclub Wieringerwaard, maakte het honderdjarig bestaan mee in 1979, totdat Jan opeens uit ons leven verdween. 58 Jaar oud. Een schok ging door Wieringerwaard toen hij in 1980 in mei van dat jaar overleed. Hij verdiende een straatnaam, die er niet kwam.  De naam Jan Woudenberg werd echter wél onlosmakelijk verbonden met de ijsclub. Terecht.

We gaan even terug naar het begin. 1922. Het geboortejaar van Jan. Op 7 maart werd het derde kind van Piet Woudenberg en Dieuwertje Bras geboren en zij noemden hem gewoon Jan. Vader Piet (Pieter) Woudenberg werd op 11 september 1878 in Anna Paulowna geboren. Hij huwde in 1897 de zes jaar jongere Dieuwertje Bras en samen kregen zij drie kinderen. De oudste was Geertje, die op 2 maart 1908 werd geboren. Vervolgens kwam in 1914 Grietje. Op vrijdag 6 november. Nog geen dag later moesten Piet en Dieuwertje haar laten gaan. Het duurde vervolgens bijna acht jaar voordat uiteindelijk zij een zoon kregen: Jan, geboortejaar 1922.

Vinger kwijt

Ook Jan Woudenberg met geboortejaar 1922 werd in de Tweede Wereldoorlog opgeroepen voor arbeid in Duitsland

De Tweede Wereldoorlog bracht Jan in Duitsland waar hij als één van de vele Nederlanders tewerk werd gesteld en ijverig met anderen probeerde zoveel mogelijk de fabricage van onderdelen voor oorlogswapens te saboteren. Na de oorlog verdiende Jan zijn kost als timmerman. Zijn zoon Piet vertelt: ,,Hij werd timmerman, werkte voor oude Willem Bruin en ook Cor Zeeman. Totdat het begin jaren zestig mis ging. Bij het palen punten raakte hij zijn vinger, die eraf moest.’’

,,Mijn vader moest maanden revalideren, maar timmerman….nee, dat kon niet meer. Uiteindelijk werd hij incasseur bij AMEV.’’

Daarvoor had Jan ook nog eerst het café en ook melkwinkeltje van zijn vader overgenomen, waarna hij het winkeltje nog even voortzette aan de Molenweg, het voormalige café De Vrijheid. Piet:  ,,Mijn vader was echter veel te lief. De Wieringerwaarders waren arm, dus het kwam meermalen voor dat hij ze op de pof liet kopen. Neem maar mee, je betaalt later maar.”

In de Schager Courant, 2007 vertelde Rinus van Dompselaar over Jan Woudenberg:

,,Jan heeft voor het dorp ontzettend veel betekend. Hij kon goed organiseren, was een prima ceremoniemeester, was welbespraakt en wist als weinig anderen de humor in het leven te vinden. Hij zag dingen, die een ander pas later zag. Een gave. Hij was een uitgesproken vrolijk mens.’’

The Mockin’ Birds

The Mockin’ Birds, met vlnr Eef Bijpost, Jan Woudenberg, Wim Zoons en Edo Veling. Foto dateert uit midden vijftiger jaren.

Jan Woudenberg had meer kwaliteiten. Hij speelde jarenlang in de Mockin’ Birds, een populaire band in de Noordkop, die op veel partijen en bruiloften actief was. Eén vinger minder belette hem niet op een geweldige wijze trompet te spelen. Zoon Piet: ,, Mijn vader had wel 300 optredens per jaar, speelde op bruiloften en kermissen. Ook speelde hij vaak als Willem Parel met een trom op zijn rug.’’

,,Hij was elk weekend weg,’’ gaat Piet verder. ,,Als hij weer een serie optredens achter elkaar had gedaan, dan was hij vijf kilo lichter door het zweet dat hij kwijtraakte.’’

IJsclub

Jan (rechts) ontvangt Ard Schenk en Cees Verkerk voor de huldiging in Wieringerwaard.

De persoon Jan Woudenberg was echter vooral onlosmakelijk verbonden met de ijsclub Wieringerwaard en dus ook met het schaatsen. In november 1964 werd hij voorzitter en bleef dat tot zijn dood. Hij maakte de succesjaren van Ard Schenk van dichtbij mee en was nauw betrokken bij de diverse huldigingen die in Wieringerwaard plaatsvonden. Zoon Piet: ,, Vaak kwamen dan Schenk, Verkerk, Nottet en Maier over de vloer. Ze kwamen allemaal langs.  Klaas Schenk, Ard’s vader,  was een goeie vriend van mijn vader.’’

Rinus van Dompselaar verder in de Schager Courant uit 2007: ,,Toen Jan uiteindelijk weer trompet kon spelen, was dat een buitengewoon heuglijk moment. Ik herinner het me nog als de dag van gisteren. Ik herinner me uiteraard nog heel veel meer. De huldigingen van Ard Schenk, de feesten, het 25-jarig jubileum van Woudenberg als muzikaal leider van de Mockin’ Birds in 1976. Het is een rijkdom om daarbij geweest te zijn.”

Muzikaal gehoor

,,Hij leefde voor zijn trompet”, weet zijn weduwe nog te vertellen in het artikel in de Schager Courant. ,,En voor de muziek. Noten lezen kon-ie niet, maar hij had een uitmuntend muzikaal gehoor. Als hij een nummer hoorde, kon hij het zo naspelen.”

Voor zoon Piet zijn de herinneringen aan zijn vader fijn. ,,Ik kon goed met hem praten. Hij was een makkelijke man. Het was ook een schok toen hij onverwacht overleed. Niemand zag het aankomen. Het ging ook zo snel.’’

Jan Woudenberg heeft waarschijnlijk nooit geweten dat één van zijn verre voorouders Jan van Woudenberg heette. Jan, die uit Woudenberg kwam. In deze tijd weten we wie ‘onze’ Jan is. Jan van de ijsclub, Jan de trompettist, Jan de melkventer, Jan de organisator, Jan van de Mockin’ Birds. Hebben we nog wat vergeten? O ja, Jan als Sinterklaas, Jan van de biljartclub. Maar vooral, Jan als vader en Wieringerwaarder.